laatste schooldagen

De laatste schooldagen

Ik zit in de hal naast de klas waar mijn zoon mee doet met een potje bingo. De laatste schooldagen van het jaar zijn altijd de meest gezellige dagen. Een potje bingo, waterpret op het plein en vanavond het eindfeest. Terwijl ik zie hoe de juf en meester de cadeautjes in ontvangst nemen die de kinderen voor hun hebben meegebracht, komt het ineens bij me binnen: Mijn zoon gaat volgend jaar gewoon naar groep vijf! Groep vijf, de bovenbouw! Dit besef zorgt voor een instant dankbaar en trots gevoel. Een beetje gênant ook, want ik zit daar dus weer eens mijn tranen weg te slikken.

Potverdorie, mijn zoon gaat gewoon naar groep vijf!

Ik moet even terug denken aan twee jaar geleden rond deze tijd. Ik stapte toen voor het eerst met mijn zoon deze school binnen. Hij mocht drie ochtenden meedraaien om sfeer te komen proeven en zijn nieuwe klasgenootjes voor het eerst te ontmoeten. Die eerste dag was voor ons allebei heftig. Een fragment (lees >hier< helemaal) van wat ik naar aanleiding hiervan schreef:

“Als een mes in mijn moederhart die drie keer werd rondgedraaid. Zo goed en kwaad als ik kon (niet dus) slikte ik mijn tranen weg en probeerde ik het gesprekje luchtig te houden. Dit gesprekje voeren we wel vaker, maar deze keer kwam het net even iets harder aan. Toen hij weer wegfietste zat ik met een glimlach op mijn gezicht een beetje kapot te gaan.”

Had ik maar geweten wat ik nu weet. Ergens wist ik dat het goed zou komen, maar het is soms zo moeilijk om op dat gevoel te vertrouwen. Hij heeft echt nog wel zijn moeilijke momenten hoor. En volgens de CITO toets is hij niet de beste leerling, maar wat zou dat. Voor zijn doorzettingsvermogen, kracht en groei krijgt hij een dikke vette uitmuntende goed plus. Hij krijgt nogal wat te verwerken in zijn leven, dat zijn schoolprestaties daardoor wat achter blijven lijkt me meer dan logisch. Maar hij boekt vooruitgang, zit op zijn plek, heeft vriendjes en heeft plezier op school. En potverdorie, volgend jaar gaat hij ‘gewoon’ naar groep vijf!

Bingo!

Klinkt er een bekende stem uit de klas. Mijn achtjarige heeft een volle kaart. Oh God, daar gaan we weer. Weekdier dat ik ben. Ik pink ongezien een traantje weg als hij zijn gewonnen cadeautje in ontvangst neemt. Deze momenten overvallen me altijd. Die gewone dingen die zo ontzettend speciaal zijn voor ons. Ik ga snel een kop koffie halen op deze laatste dag dat ik mee ging naar groep 4 en maak mezelf weer onzichtbaar.

♥♥♥



Volg je mij al op Instagram? In mijn stories zie je een dagelijkse update van mijn niet zo alledaagse leven. Mijn gebruikersnaam is heleen_nzam, of klik op deze link

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

2 comments: On De laatste schooldagen

  • Beste dappere ouders van zorg intensief kind,

    Ik was op internet beetje aan rond zoeken op canule kinderen. En toen kwam op deze blog. Wat mooi geschreven. Zo puur en echt en zo herkenbaar. Ook wij zijn trotse ouders van 6 jarig meisje met een canule. De dingen zijn zo herkenbaar dat bijna eng is.
    Wat mag jullie zoon trots zijn op zulke toegeweide en liefdevolle ouders. En wat zullen jullie ontzettend trots zijn op jullie zoon en natuurlijk ook dochter want ook zij moet leren leven met situatie zoals die is. Het leven is jammer genoeg niet altijd makkelijk. Zoals jullie heel erg goed weten. Ook al Is het elke dag een gevecht en soms bijna ondraaglijk jullie doen maar wel even. Dat wilde ik even kwijt. Heb diep respect voor jullie. En wie weet zien we elkaar nog eens in Rotterdam 😄

    Hartelijke groet Klaudia Douw

    • Hoi Klaudia,
      Ik ben niet meer zo actief op mijn blog, vandaar dat ik je berichtje nu pas lees. Wat lief van je! Ik wens jullie het aller beste met jullie dochter. Inderdaad, het kan enorm zwaar zijn dus sterkte met alles!
      Groetjes, Heleen.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht