tweejarige

Als de wereld van een tweejarige even vergaat

Zaterdag middag, de dag voor oud en nieuw en we moeten nog wat boodschappen doen. Net zoals de rest van Enschede, lijkt wel. We hebben al wat vuurwerk ingeslagen en zussie is vrolijk, blijft bij me in de buurt en is zowaar niet één keer weggelopen!

Als we langs de vers afdeling komen verheugt ze zich op het plakje worst dat ze altijd krijgt. Altijd, behalve als het zo druk is als vandaag.

Als het tot haar door dringt dat ze géén plakje worst krijgt vandaag, vergaat haar wereld en daar moet ze even onbedaarlijk om huilen.

Een beetje opgelaten probeer mijn tweejarige dochter uit te leggen dat ze meestal geluk heeft, maar vandaag even niet. Terwijl ik daar zo mijn dochter probeer op te voeden passeert er een vader met een (blijkbaar) voorbeeldige dochter in het zitje van zijn boodschappenkar. Hij loopt me voorbij en zegt tegen zijn oogappeltje: “gelukkig ben jij niet zo!”

Wacht…wat?? Ik kijk verbluft om, maar hij loopt me stoïcijns voorbij en ik ben echt even van mijn stuk. Ik wéét dat er mensen zijn die dat denken, maar om dat dan ook hardop te zeggen?! Gelukkig ben jij niet zo? Hoe, zo? Hoe ben je dan als je twee bent en je een plakje worst door de neus wordt geboord? Dan snap je gewoon niks van de grote mensen wereld en dan huil je daar om. Toch? Die van mij in ieder geval wel. Ik laat het maar van me afglijden en denk bij mezelf: gelukkig heeft mijn dochter niet een vader zoals jij. Zak hooi.

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

2 comments: On Als de wereld van een tweejarige even vergaat

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht