zelfdoding

Doorbreek een taboe

Mijn nichtje Judith schreef een boek. Een boek over de gecompliceerde band die ze had met haar moeder. Ik schrijf had, want haar moeder (mijn tante) is er niet meer. Dit jaar is het tien jaar geleden dat ze uit het leven stapte. Ik ben ongelooflijk trots op Judith, op haar boek en op haar openheid! Ik wil jullie graag wat meer vertellen over haar missie.

Haar missie is namelijk psychische kwetsbaarheid, depressie en/ of zelfdoding bespreekbaar maken. Een heel belangrijke missie, want ook ik merk in mijn omgeving dat er een behoorlijke taboe rust op deze onderwerpen. Áls het onderwerp depressie en zelfdoding al ter sprake komt, meng ik me meestal niet eens in deze discussie. Vaak hebben mensen een mening zonder dat ze van dichtbij hebben meegemaakt of meegevoeld hoe iemand kan worstelen met deze intens heftige stemmingen. Wat eigenlijk niet zo gek is, want hoe moeilijk is het om jezelf in zo iemand te verplaatsen? Als ik dan fluister dat mijn tante zelf een einde aan haar leven heeft gemaakt, staart iedereen ongemakkelijk naar de grond.

Over Judith:
Onlangs bracht ik mijn verhaal uit in een boek: ‘Koppzorgen‘. Hierin omschrijf ik de band waar mijn moeder en ik altijd zo naar hebben gehunkerd maar wat een onmogelijke opgave bleek door de psychische labiliteit en depressies waar mijn moeder aan leed. In mijn boek omschrijf ik onze geschiedenis, onze worsteling en hoe de ziekte van mijn moeder hier invloed op had. Uiteindelijk stapt mijn moeder uit het leven en wordt ons verlangen naar die echte moeder/ dochter band nooit beantwoord. Hoe is het om op te groeien met een ouder die psychisch ziek is en lijdt aan depressies? Dat is wat ik in mijn boek omschrijf. 

Vandaag mag ik een fragment van haar boek met jullie delen. Haar boek die ik zou omschrijven als kwetsbaar, eerlijk, heftig, hartverscheurend, persoonlijk en puur. Ik vertel er alvast bij dat het geen lichte kost is. Ik was er bij, ik heb haar boek gelezen maar toen ik dit fragment nogmaals las liepen de rillingen weer even over mijn rug.


Eindelijk brak daar de donderdag aan

De donderdag brak aan. En die donderdag zou eindelijk een einde maken aan een hoop onzekerheid. Ik kwam die dag thuis uit school en mijn vader had op mij gewacht. Die avond zouden we weer naar het ziekenhuis gaan om bij mijn moeder op bezoek te gaan. Als het goed is zou de arts dan meer weten over de toestand van mama. Ik zag al vrij snel dat er iets met papa was. Hij streek zijn hand weer nerveus door zijn haar en hij haalde zijn bril weer van zijn neus. ‘’Er is toch niets met mama he?’’ Vroeg ik papa angstig. ‘’Ik zie aan alles dat er iets is pap! Wat is er aan de hand?’’ Mijn vader nam plaats op de bank, net als hij deed op de dag dat hij mama in haar woning had gevonden. Het leek wel een herhaling van die dag, ook deze keer vroeg hij me naast hem te komen zitten. Foute boel, ik wist het zeker!

Dit kon gewoon niet goed gaan

‘’Pap je maakt me bang, wat is er nou?! Ik ga niet zitten, vertel nou maar wat er is!’’ Maar mijn vader nam geen genoegen met mijn besluit te blijven staan. ‘’Eef, ga alsjeblieft zitten, ik krijg de zenuwen van je! Dan vertel ik je wat er is.’’ Dus ik nam toch maar plaats op de bank. Papa vertelde dat hij die ochtend al in het ziekenhuis was geweest, want dan zou de arts al met uitsluitsel komen. ‘’En wees nou niet boos dat ik jou hier niets over had verteld. Ik wilde je beschermen, er zaten niets dan goede intenties achter oké?’’ Het maakte me allemaal niets uit, ik wilde gewoon weten wat er loos was! ‘’Ze hebben ‘Arsenicum’ in het bloed van je moeder gevonden Evelien. En dat is onder andere een bestanddeel van rattengif. Je moeder heeft rattengif binnen gekregen en dat veroorzaakt interne bloedingen en dus ook die vreselijke blauwe plekken en bloeduitstortingen.’’ Ik was met stomheid geslagen! ‘’Rattengif?! Hoe krijgt ze dat nou in vredesnaam binnen? Dat eet je toch niet voor je lol pap? Ze heeft toch niet moedwillig rattengif ingenomen? Ze heeft me verdomme beloofd dat ze zichzelf nooit wat aan zou doen! Nooit pap….nooit!!’’ riep ik bijna hysterisch uit. ‘’Eef, doe rustig en luister even naar me. Ze heeft het niet zelf ingenomen. Ze heeft me alles verteld en durfde dit niet aan jou te vertellen. Ze wist het al die tijd gewoon.’’

Nooit eerder had mama me over Ger verteld…

En mijn vader vertelde me dat mama via internet ene ‘Ger’ had leren kennen en al enige tijd met hem datete. Het klikte goed tussen die twee en ze hadden al meerdere afspraakjes gehad. Ger had verstand van gezonde voeding en wist precies welke voeding goed was voor je moeder in combinatie met haar gevoeligheid voor depressie en haar psychische labiliteit. Zo had hij haar verteld over een bepaalde mineraal die je door je yoghurt kon eten. Als je dat een bepaalde tijd deed, dan zou je lichaam een bepaalde spiegel ontwikkelen die hielp tegen deze kwetsbaarheden. Mama was met open ogen in zijn mooie woorden getrapt. Die korrels die, die beste Ger haar aan had bevolen waren allerminst onschuldige mineralen. Het betrof rattengif. ‘’Dit is wat je moeder mij vertelde. Maar Eef, weet je wat ik…’’ Maar mijn vader kreeg niet de kans deze zin af te maken want ik barstte uit in een tirade van woede, gericht aan Ger. Terwijl ik op stond riep ik: ‘’Nooit eerder heb ik over Ger gehoord van mama! Ik zal er achter komen wie deze man is en waar hij woont! Wat denkt zo’n schoft nou?! Heeft mama al aangifte gedaan bij de politie pap? Weet jij dat?’’

Ik was boos en hoorde niet wat papa me wilde vertellen.
Of wilde ik dit niet horen….?

‘’Nu is het genoeg Evelien! Je gaat nu zitten en even heel goed naar me luisteren!’’ Maar ik was nog niet klaar met boos zijn en nam al weer een volgende ademteug om mijn mening eens flink te spuien. De ene verwensing na de andere vloog door de huiskamer en ik liet me helemaal gaan. Alle spanningen van de afgelopen dagen kwam er in één stortvloed uit. Mijn vader pakte me stevig beet en drukte zich tegen hem aan. Zijn ene hand op mijn hoofd en zijn andere hand om mijn middel. Ik liet mezelf zakken, mijn benen werden helemaal slap. Samen gingen we nu op de bank zitten. ‘’Wie doet nu zoiets pap?! Wie doet nu zoiets? Waar heeft mama dit aan verdiend? Waarom?!’’ Galmde het nu wanhopig door de woonkamer. Net toen mijn vader wilde reageren, werd dit verstoord door de beltoon van mijn mobieltje. Roel belde en wilde weten hoe het nu ging. Hij vertelde dat hij onderweg was naar ons. In dat geval zou ik hem alles vertellen zodra hij er was. Hij hoorde aan mijn stem dat ik er doorheen zat. ‘’Gaat het wel met je, zus?’’ Ik hield het kort: ‘’Dat hoor je zo wel. Tot zo!’’ En ik verbrak de verbinding.


Hoe gaat dit verder? Wie was Ger? Zat hij hier wel echt achter? En wat wilde haar vader haar nou eigenlijk vertellen? 
Je kunt het lezen in haar boek; Koppzorgen, onder andere hier >>klik<< verkrijgbaar.
Judith Evelien, ISBN – 9 789 453 451116

Judith schrijft regelmatig op haar persoonlijk blog. Je kunt haar volgen op haar Facebookpagina www.facebook.nl/koppzorgen

 

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht