Ik zou de wereld kopen

Als ik hem voor de derde keer vraag om zijn schoenen aan te doen fluistert hij bijna onhoorbaar: “ik wil niet naar Rotterdam. Ik haat het.” 

Ik heb zo met hem te doen en vraag hem of hij even bij me op schoot komt zitten. “Je bent nog niet te groot om bij mama op schoot te zitten, toch?” Hij bevestigd dit door bij me op schoot te kruipen. Zijn benen bungelen een beetje ongemakkelijk over die van mij. 

Hij staat toe dat ik even mijn armen om hem heen sla en wat geruststellende woorden in zijn oor fluister. Hij was wat onbereikbaar de laatste dagen en ik geniet even van ons momentje. 

“Je hebt toch wel een cadeau voor me gekocht hè mam? Want een cadeautje maakt het wel een beetje leuk.”

Dat cadeau ligt al lang achter in de auto op hem te wachten. De cadeautjes die stiekem steeds iets groter worden. Als we hem daar een beetje mee kunnen opvrolijken geven we daar graag ons geld aan uit. 

Ik zou de wereld voor hem kopen en voor altijd op water en brood leven om hem blij te maken. 

Maar ik weet ook dat we hem moeten leren om kracht uit zichzelf te halen. En daarom vertellen we hem hoe trots we op hem zijn. Dat hij boos mág zijn. Dat hij vragen mag stellen en dat hij zo veel mogelijk de regie zelf in handen mag houden. Tot dat de dokter het over neemt. 

Om hem morgen een beetje af te leiden vertel ik vlak voordat de dokter hem onder narcose brengt wat voor een cadeau we hebben gekocht. Hij zal verdrietig in slaap vallen, maar zodra hij zijn ogen weer open doet zal hij slaperig naar het cadeau vragen. Ik zou de wereld voor hem kopen om hem op te vrolijken. 

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

One comment: On Ik zou de wereld kopen

  • 😔 niets is heftiger als je stoere maar zo kwetsbare kereltje te zien struggelen of weten dat hij het zwaar heeft.. .. gaat het met mama ook een beetje ok? Sterkte voor jullie allemaal!

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht