grote broer

De puzzel die we niet kunnen oplossen

Jullie vragen je vast af hoe het met ons gaat. Sinds een week of drie kan ik weer zeggen: Goed. Of in ieder geval, beter. Het was me weer een achtbaan hoor, de afgelopen twee maanden. En als je in een achtbaan zit, dan knijp je je ogen dicht, zet je je schrap en hoop je dat hij snel wat vaart mindert. Als je met zo’n vaart alle kanten op schiet, is het lastig te verwoorden hoe het écht gaat. Dat is altijd makkelijker als je er op terug kijkt.

De operatie en het herstel daarvan hakten er flink in. Het spreekwoord is niet voor niks het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt. Hierdoor werd het nog heftiger dan we van te voren rekening mee hadden gehouden.

De vier voorgeschreven weken rust kropen voorbij. Veel gehang, veel gamen, veel wandelen en veel van weinig. Want onze zevenjarige mocht niet praten en eten. Het enige moment dat hij zijn klep hield, was met een scherm voor zijn neus. Een televisiescherm, een nintendo WII scherm of een Ipad scherm was onze onpedagogische oplossing. Als het kon volgde hij een les via klasse contact, wat echt geweldig was. Zo kon hij toch nog wat contact hebben met zijn klasgenootjes. En toen hij eindelijk weer mocht eten…..koos hij een haring met uitjes. We hebben samen zitten smullen en wat was het heerlijk om zijn stemmetje weer te horen!

eten

Het normale leven is intussen weer begonnen. Hij gaat weer naar school en wij konden ons sociale leven ook weer een beetje oppakken. Dat de operatie er zo in gehakt had, beseften we ons pas toen we voor controle naar de kinderarts gingen. Die was helemaal niet zo blij. Zijn conditie was barslecht, hij zelf futloos.

moe

Nou is hij meestal niet op z’n best als hij naar de kinderarts moet en daarbij is het een moment opname. Maar de kinderarts maakt zich zorgen. Dus moet onze zevenjarige wat vaker rust nemen. Óf juist naar de kinderfysio om zijn conditie op te bouwen. Waar we nou echt goed aan doen? Geen idee, het blijft een puzzel die we maar niet op kunnen lossen.

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht