Een bijzondere ontmoeting

De open dag van de brandweerkazerne werd een bijzondere dag. Niet alleen omdat mijn zevenjarige het fan-tas-tisch vond en ik er ontzettend van kan genieten om hem zo te zien stralen, maar ook omdat we een bijzondere ontmoeting hadden.

Naast brandweer auto’s die uitvoerig van binnen en van buiten bezichtigd werden en brandweerslangen die vastgehouden mochten worden, werden er ook demonstraties gegeven. Er stonden politieauto’s met zwaailicht en sirenes en agenten namen de tijd om alle prangende vragen te beantwoorden. Omdat de brandweerkazerne naast het museum buurtspoorweg ligt, konden we ook nog een ritje maken op de pomplorrie (google that).

ontmoeting

Ik vond het echt super gaaf! Riep hij toen we naar de auto liepen. Ik vind het zo mooi om hem zo te zien genieten, ik blijf dat bijzonder vinden. Maar wat de dag voor míj zo bijzonder maakte was de ontmoeting die we hadden met een ambulance broeder.

Er stonden twee ambulances op het terrein met daarbij twee ambulance broeders. Ik herkende hen meteen. Zij hebben ons een keer met zwaailicht en sirenes naar het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam gebracht.

Toen de broeder mijn kinderen een kleurplaat gaf, zei ik hem dat hij ons een keer naar Rotterdam heeft gebracht. Hij moest even nadenken, maar toen ik onze kleine held aanwees wist hij het zich weer te herinneren. Nou zou zo’n ritje Rotterdam behoorlijk traumatisch voor mijn zevenjarige kunnen zijn. Hij is dan benauwd en heeft dan totaal geen grip meer op de situatie. Hij weet waar hij naar toe wordt gebracht en dat dat geen gezellig logeerpartijtje gaat worden. Wat moet dat moet en er is dan weinig ruimte voor inspraak voor hem.

En toch liep mijn zevenjarige ontspannen naar de ambulance. Hij ging in gesprek en stapte zelfs de ambulance in. Hij vroeg honderd uit en de ambulance broeder gaf vriendelijk antwoord op al zijn nieuwsgierige vragen. Totaal geen angst, geen stress of associaties met andere narigheid. Gewoon een zevenjarige die het super interessant vindt om zo’n gaaf voertuig van binnen te mogen bekijken.

En dat is wat ik nou zo in mijn jong bewonder. Hij heeft honderd redenen om boos, gefrustreerd, angstig of verdrietig te zijn, maar hij kiest er voor om te genieten. Vooral van dagen als deze. En toen hij daar zo stond te genieten en te stralen, had hij niet eens door dat zijn moeder op een afstandje nog harder stond te stralen dan hij en de zon samen. ♥

 

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht