regulier

Van speciaal naar regulier. (deel 5)

Onze zesjarige heeft er nu bijna 3 maanden opzitten op zijn niet meer zo nieuwe school. En ik kan wel zeggen dat hij steeds meer ‘one of the guys’ wordt. Dat is dus sneller gegaan dan ik had gedacht of gehoopt.

Zijn spreekdop is eigenlijk geen issue meer. Hij moest echt even een drempel over, maar ik hoef hem er niet meer aan te herinneren om hem te gebruiken. “Wat zeg je, ik versta je niet en zeg dat nog eens?” Heeft plaats gemaakt voor: “Joh, schreeuw niet zo en kun je ook nog even je klep houden?”

Het gebruik van zijn spreekdop zorgt er voor dat hij tien keer beter verstaanbaar is, en dat zorgt er weer voor dat het veel makkelijker voor hem is om contact te maken met klasgenootjes.

Ik hoor van zijn juffen dat hij goed mee doet, dat hij enthousiast is en ook af en toe geen zin heeft. Tja, hij is ook  maar gewoon een zesjarige jongen die soms geen zin heeft om hard te werken. Hij zelf vertelt over voetballen op het schoolplein, kinderen die samen spelen of ruzie maken, nieuwe woorden die hij leert schrijven en over de gymles die hij zo leuk vindt. Trots vertelde hij laatst dat hij werd uitgekozen om de klassen rond te gaan met een jongen uit zijn klas die jarig was. (yes!)

En elke dag sta ik op het schoolplein trots te wezen tussen de andere moeders die hun kinderen opwachten. En elke keer vind ik dat nog bijzonder. Dus tegen iedereen die zo met ons meeleeft en zich afvraagt hoe het gaat op zijn nieuwe school zeg ik:

“Yes!! Hij flikt het hem gewoon!” :)


Onze zesjarige heeft de overstap gemaakt van speciaal naar regulier onderwijs. Voor het hele verhaal begin je met lezen bij deel 1 (klik)

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht