garnalen netje

Herinneringen maken

Gisteren kocht ik een garnalen netje. Tot voor kort wist ik niet wat dat was, een garnalen netje. Maar als je op vakantie gaat naar Rockanje aan zee en je zesjarige is de nieuwe Freek Vonk in de dop, gaan mensen dus vragen of je wel een garnalen netje hebt. Sinds gisteren hebben we die en vandaag is hij in gebruik genomen.

Zussie ligt in haar vakantiebed en is onder klein protest in slaap gevallen. Dat betekent twee uur onverdeelde aandacht voor haar broer.

Lieverd, zullen samen naar het strand fietsen? Dan blijft papa bij zussie en kunnen wij met z’n tweetjes garnalen vangen. Zijn stralende gezicht is het antwoord en we gooien een handdoek, zonnebrand, een emmertje en het garnalen netje in de grote strandtas.

Mama a.k.a pakezel, op de fiets naar het strand. T’is net een circusact. Het is eb dus we kunnen meters ver de zee in lopen zonder dat het water voorbij onze knieën komt. We weten twee garnalen te vangen die worden uitvoerig bestudeerd en daarna met tegenzin weer vrij gelaten. Ik kijk naar mijn zongebruinde zoon en geniet van zijn genieten.

En terwijl we daar zo met z’n tweetjes door het water lopen bedenk ik me: we zijn herinneringen aan het maken. Dit hier, deze vakantie met z’n viertjes zal hij zich voor altijd blijven herinneren.

Ja hij zal weten van alle ellende die hij als baby, als dreumes en als peuter mee heeft moeten maken doordat zijn binnenkantje helaas niet zo goed gelukt is als zijn buitenkant. Maar met zes jaar ga je echt herinneringen opslaan.

Garnalen vangen op het strand van Rockanje, zomer van 2016

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht