Een pas op de plaats

Na een pas op de plaats is de rust weer redelijk terug in huize zorgintensief. Grote broer moest drie nachtjes in het ziekenhuis blijven. Zussie ging uit logeren en wij konden gelukkig terecht in het Ronald mc Donald huis.

Ronald mc Donaldhuis

Daarna hebben ze ons weer vrij gelaten. We mochten weer fijn thuisziekenhuisje gaan spelen. Waar kun je fijner uitzieken dan thuis? Dekentje op de bank en Netflix op non-stop en ik? Ik kroop er lekker naast. Want ook al wordt ons de zorg door lieve verpleegkundigen uit handen genomen als onze zesjarige is opgenomen, het is niet zo dat we dan tot rust komen. In tegendeel. We schieten in de ziekenhuismodus  waar ik al eerder over vertelde, en dat kost bakken met energie.

En daar is hij dan: De onvermijdelijke after opname dip. Door die paar dagen in het ziekenhuis zijn we weer even met onze bijvoeglijke neuzen op de feiten gedrukt. En het feit is dat we zorgintensief land nog lang niet kunnen verlaten. Er moeten nog zo veel bergen worden verzet om maar in de bijvoeglijke termen te blijven. Dat deze lieve grote broer nog steeds zo ziek wordt van een virus, vond ik op zijn zachtst gezegd wel een tegenvaller.

De artsen vonden het met zijn gecompliceerde luchtweg wel binnen ‘de lijn der verwachtingen’. Ergens wist ik dat ook wel, maar blijkbaar zijn mijn verwachtingen toch iets hoger dan die van hun.

En dat zorgt altijd voor de eerdergenoemde after opname dip. Een offday. Met uitloop naar een week. Moe, hoofdpijn en emotionele leegloop. Dat, of ik moet gewoon ongesteld worden. Geef me een paar dagen, ik zet weer even een pas op de plaats.

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht