dierenvriendjes

Dierenvriendjes leed

Onze buren hadden vroeger een hondje. Zo’n kleine bruin/witte terriër, Trixie. Van de één op andere dag was Trixie ineens weg. Naar de boerderij voor oude dieren gebracht zei de buurvrouw. Daar kon hij lekker spelen. Een beetje gek vonden we het wel, mijn vriendinnetje en ik. Pas jaren later besefte ik dat trixie het eindige had verruild voor het oneindige en naar de hondenhemel was gegaan. Maar dat onwetende hè, dat was best fijn op die leeftijd.

In de tijd dat nog niemand aan feestende mensen met een kaalgeschoren hoofd dacht als je het over Gabber had, hadden wij een hond met die naam. Toen ik veertien was, was Gabber zeventien, stokoud en ze stonk een beetje. Maar wat was ze lief. En een van de constante factoren in mijn leven. At mijn hard geworden broodkorstjes op die ik als kind stiekem onder te tafel gooide, en beschermde mij later tegen boeven en onaardige buurtkinderen. Maar zoals ik al zei, ze was op het laatst echt stokoud. En oh wat deed het pijn toen mijn moeder me vertelde dat Gabber op was. Ziek, oud en op. Ze moest een spuitje. Ik ben er echt kapot van geweest.

Tegenwoordig hebben mijn ouders een bakbeest van een hond genaamd Hugo, en Breezer de kat. Mijn zoon rekent deze dierenvriendjes tot twee van zijn beste maatjes. Breezer is oud. Niet stokoud, maar wel ziek. Breezer moet een spuitje. Toen mijn moeder mij belde met dit nieuws, had ik even bedenktijd nodig hoe ik dit ging brengen. Want hoe leg je een kind van vijf in vredesnaam uit dat de dierenarts zijn dierenvriendje eigenhandig naar de kattenhemel gaat helpen? Ik heb hem pas wijzer gemaakt toen Breezer al niet meer was.

Weet je nog dat opa met Breezer naar de dierenarts moest omdat hij ziek was? Breezer was zo ziek dat hij niet meer beter kan worden. Breezer is dood gegaan.

Net als zieke oude poes van Dikke Dik? Ja, net als zieke oude poes. Heel pedagogisch heb ik nog het verhaaltje over zieke oude poes voorgelezen, maar veel reactie kreeg ik niet. Geen tranen met tuiten, en geen moeilijke wat-gebeurt-er-als-je-dood-bent vragenvuur.

dierenvriendjes

Als we de volgende dag langs mijn ouders gaan en voor iedereen een half haantje meenemen, moeten we voor Hugo een hondenkoekje kopen bij de dierenspeciaalzaak tegenover de poelier. “Voor Breezer nemen we niks mee, want die heeft geen dikke buik meer. Breezer is dood.” Aldus zoonlief. En dat was dat, zo simpel is het blijkbaar. Breezer is niet meer. Dag, Breezer, dag…

 

Grappig met een vette knipoog, soms tragisch en ontroerend, eerlijk met het hart op de tong, so be gentle.

2 comments: On Dierenvriendjes leed

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Sliding Sidebar

mijn ei

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

En man oh man wat is er weinig zeker in mijn leven. Ruim tien jaar samen met de liefde van mijn leven, maar bij ons geen kans op sleur. Never a dull moment, en een toekomst vol mogelijkheden. En al die mogelijkheden geven mij inspiratie voor het schrijven van mijn blogs.

Die zijn soms tragisch en ontroerend, want ik heb nou eenmaal een zoon met extra’s: Extra lief, extra knap, extra slim…en helaas afhankelijk van zijn trachea canule, thuisbeademing en sondevoeding. Zorgintensief zeggen ze dan.

Soms zijn ze vertederend, want ik heb nou eenmaal een uberschattige dreumes dochter.

En soms grappig. Want dat ben ik nou eenmaal. Graag zelf een korrel zout toevoegen, ik hou van overdrijven.

Als niks zeker is, is alles mogelijk.

Mijn motto, mijn houvast, mijn inspiratie, en de naam van mijn blog. Terugkomend op dat ei: Door het delen van mijn hersenspinsels in de vorm van dit blog, raak ik die dus kwijt. Veel leesplezier en like, share of plaats gerust een reactie. Vind ik leuk.

jouw ei

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht